Προσγείωση

Προσγειώθηκα σήμερα στην Αθήνα, και παρατήρησα ότι ο ήλιος λάμπει ακριβώς με την ίδια ένταση όπως πριν την κρίση. Παράξενα πράγματα...

Επίλογος (;)

Αν ισχύουν τα όσα γράφτηκαν χθες το βράδυ, ότι δηλαδή ο επόμενος πρωθυπουργός θα επιλεγεί από τις τάξεις των φθαρμένων διαχρονικών χειροκροτητών του ΠΑΣΟΚ (ο ένας εκ των οποίων, και τωρινός πρόεδρος της Βουλής κ. Πετσάλνικος, ευθύνεται και για την υπογραφή του νόμου περί ευθύνης υπουργών ως Υπ. Δικαιοσύνης, όπως πολύ εύστοχα υπενθυμίζει φίλος στο διαδίκτυο), τότε μιλάμε για την ολοκλήρωση της τραγωδίας με τη σφραγίδα αυτού που τη δημιούργησε: του βαθέως κράτους, του ξεφτισμένου πολιτικού προσωπικού της μεταπολίτευσης. Σύμφωνα με τις ενδείξεις, η λύση του τεχνοκράτη Παπαδήμου εμποδίστηκε από τον Βενιζέλο και το Σαμαρά, τους κατεξοχήν δηλαδή εκφραστές του κεντρώου και δεξιού λαϊκισμού: ο ένας, μάστορας της ρητορείας και της κωλοτούμπας, διακεκριμένο μέλος του εκκλησιαστικο-πολιτικού συμπλέγματος της συμπρωτεύουσας και διαρκής δελφίνος παρά το αποτυχημένο πέρασμά του από σειρά υπουργείων (το «παρά» ακούγεται αστείο εδώ — λες και έχει καμία σχέση!), και ο άλλος, κήρυκας του εθνοκάπηλου λαϊκισμού, απολογητής του καραμανλισμού (του νεώτερου), υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για την επιβάρυνση της χώρας με το πρόβλημα των Σκοπίων και αυτός που διόριζε τη μισή Μεσσηνία στο Δημόσιο σε κάθε του πέρασμα από υπουργείο.

Το κατεστημένο στο χώρο της Αριστεράς, όχι μόνο το πολιτικό αλλά και το δημοσιογραφικό, πολιτισμικό κλπ, συμπεριλαμβανομένων και των πιο αξιόλογων κομματιών του, απέτυχε να διαχωρίσει φίλους και εχθρούς, να αναγνωρίσει τα διακυβεύματα της εποχής και να κάνει τις απαραίτητες συμμαχίες για να αλλάξει ένα σύστημα για το οποίο ακόμα και ο «συστημικός» Παπαδήμος θεωρείται απειλή. Έτσι, ο μόνος χώρος στη που χώρα μας που έχει κουλτούρα πολιτικής παρέμβασης και κινημάτων είναι τώρα ανίκανος να παρέμβει στις εξελίξεις και να εκφράσει κάτι που θα μπορούσε να ενώσει πλατιές λαϊκές μάζες, όπως το αίτημα για αποφυγή της χρεοκοπίας, παραμονή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκή τροχιά, και να μην πάνε χαμένες οι θυσίες που έγιναν και θα συνεχίσουν (με οποιοδήποτε σενάριο) να γίνονται.

Ταυτοχρόνως, ο σκεπτόμενος κόσμος του Κέντρου και της Δεξιάς ταλανίζεται από το πρόβλημα που είχε σε όλη τη μεταπολίτευση: δεν μπόρεσε να απεμπλακεί από το σύστημα του δικομματισμού, αντιθέτως ταλαντευόταν σαν το εκκρεμές από τον έναν στον άλλο, πάντα με ελπίδες εκσυγχρονισμού που (με ελάχιστες εξαιρέσεις) αποδεικνύονταν άστοχες. Έτσι, όσο και αν του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και μόνο που τίθεται το ερώτημα Παπαδήμος ή Πετσάλνικος, δεν έχει καμία απολύτως οργανωτική δυνατότητα παρέμβασης έξω από το μαντρί των κομματικών μηχανισμών που σήμερα ολοκληρώνουν τη διαχρονική τους προδοσία.

Όσο τα δανεικά εξαπάτησαν την Κεντρο(+)αριστερά ώστε να νομίζει ότι κάποια στιγμή πλησιάσαμε στο σοσιαλιστικό όνειρο (ή, τουλάχιστον, ότι υπάρχουν στην Ελλάδα σοσιαλιστικές κατακτήσεις που αξίζει να προστατευθούν), άλλο τόσο εξαπάτησαν τη σκεπτόμενη Κεντρο(+)δεξιά στο να θεωρεί ότι παρά τις πολιτικές αστοχίες ο εκσυγχρονισμός περπατάει επαρκώς. Σε αυτά τα δύο χρόνια της κρίσης οι έλλογες δυνάμεις αυτών των χώρων απέτυχαν να έρθουν σε επικοινωνία και να βάλουν τις βάσεις ενός κινήματος που θα τους επέτρεπε να ξεπεράσουν τις διαχρονικές τους αδυναμίες και να εκφράσουν ευρύτερες λαϊκές μάζες.

Χθες τη νύχτα, μετά τη διαρροή των παραπάνω ειδήσεων, κάποιος σε μία ομάδα στο διαδίκτυο κάλεσε σε άμεση συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Πήγαν δώδεκα άτομα. Ακόμα και έτσι, ήταν τουλάχιστον η επισήμανση μιας απουσίας, σπονδή στο κενοτάφιο ενός κινήματος που θα έπρεπε σήμερα να βιώνει ρωμαλέα νεότητα αλλά η τύχη του αγνοείται. Ίσως, λέω ίσως, να μην έχουν τελειώσει όλα — και να έχουμε ακόμα μερικές ώρες ή μέρες για να συνεννοηθούν μεταξύ τους οι πανταχόθεν έλλογες δυνάμεις, να ξεσηκώσουν το λαό και να χαλάσουν τα σχέδια στους πολιτικούς που ποτέ δεν ασχολήθηκαν με το πατριωτικό τους καθήκον.

Ένα αποκαλυπτικό "δημοψήφισμα"

Από το LEFT LIBERAL SYNTHESIS, όπως πάντα εύστοχο.

Καλά τώρα, ανακαλύψαμε ότι το δημοψήφισμα είναι τυχοδιωκτισμός.


Υποκρισίες.

Η πολιτική ως κυριαρχία είναι στην ουσία της είναι αφοπλιστικά διλληματική.: Φίλος – Εχθρός, Ναι- Όχι.

Ο Γαπ είναι επικίνδυνος γιατί είναι ο αντιπροσωπευτικός τύπος του μέσου όρου της πολιτικής ζωής. Δεν είναι επικίνδυνος γιατί άσκησε το προνόμιο του πρωθυπουργού, δηλαδή να θέτει αυτός το δίλλημα. Είναι ο εκπρόσωπος μας σε ικανότητα, σύλληψη, ευθύνη . Είναι ο πρωθυπουργός που μας αξίζει.

Το δημοψήφισμα μπορεί , κατά λάθος, να αποβεί λυτρωτικό για όλους.

Σήμερα όλοι είδαμε τα όρια της μονομερούς πολιτικής για την οποία υπερθεμάτιζαν όλοι. Να φύγουμε, να εκβιάσουμε. Το κάνει το δημοψήφισμα καλύτερα από τον καθένα.

Η φαντασίωση της «σκληρής διαπραγμάτευσης» τελείωσε σήμερα καθώς οι υποστηρικτές της είδαν έντρομοι τα spreads να ανεβαίνουν τις τράπεζες να αγγομαχούν.

Το δημοψήφισμα είναι λυτρωτικό γιατί αποκαλύπτει την γιγαντιαία μπλόφα της ελληνικής κοινωνίας. Θέλουμε Ευρώπη ακριβώς για να γογγύζουμε για την Ευρώπη. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει ο «πατερούλης» στον οποίο θα απευθυνθεί το παράπονο.

Ο αντιπρόσωπος μας ,ο ΓΑΠ, γονατίζοντας ο ίδιος από το βάρος της ευθύνης , κατέβηκε στο επίπεδο που τον ήθελαν όλοι: στην διαχείριση της συντεχνίας του. Και τώρα που κατέβηκε όλοι τρομοκρατήθηκαν.

Ούτε ένας δεν σήκωσε ευθέως το γάντι του δημοψηφίσματος για ένα θαρραλέο όχι. Κανένας δεν φαντάστηκε το λαό χαρούμενο με ένα Όχι.

Ο ανίκανος Γαπ έκανε την απόλυτη κίνηση «υψηλής πολιτικής» για να αποκαλύψει την ένδεια του και την έρημο αντιπροτάσεων και πολιτικών. 

Όχι άλλες γενικές και αόριστες απεργίες

Το ιστολόγιο, προκειμένου να βγει από το λήθαργό του, αναδημοσιεύει ένα εξαιρετικό άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη από το protagon.gr.

Τώρα που τελείωσε η απεργία (και πριν ξεκινήσει η επόμενη) είναι ευκαιρία να πούμε μερικές καθαρές κουβέντες. Πιστεύει κανείς ότι κάτι άλλαξε με την απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ;  Ότι φοβήθηκε η τρόικα, η Μέρκελ ή έστω ο Βενιζέλος; Ότι θα πάρουν πίσω, έστω και στο ελάχιστο, κάποιες από τις αποφάσεις τους; Όχι βέβαια. Είναι περίπου σαν το κόλπο με τον καλό και τον κακό μπάτσο. Άλλωστε παιδιά του ίδιου κομματικού σωλήνα είναι οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές στην Ελλάδα (γιατί αλλού υπάρχουν και ανεξάρτητα κινήματα).  Οι συνδικαλιστές όταν πετύχουν γίνονται βουλευτές και αν αποτύχουν ξαναγίνονται συνδικαλιστές (ή δήμαρχοι). Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι αν πάρουμε τους 300 της Βουλής τους πετάξουμε στην θάλασσα και βάλουμε στη θέση τους, τους 300 ρήτορες των δρόμων και των καναλιών (αριστερούς, δεξιούς ή σοσιαλιστές), θα λυθούν τα προβλήματα μας; Και τέλος υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει ότι οι απεργίες, οι συγκεντρώσεις, οι κινητοποιήσεις, οι καταλήψεις, οι αποκλεισμοί, δύο χρόνια τώρα, έχουν κάνει την ζωή μας καλύτερη; Τι κέρδισε ας πούμε, η κοινωνία, από την κατάληψη των 600 σχολείων; Τι κέρδισε που αυτή την εβδομάδα, κάποιοι κατέλαβαν τις χωματερές και γέμισαν τους δρόμους της Αττικής με σκουπίδια; Ταράχτηκαν οι γερμανοί νοικοκυραίοι, ή συγκινήθηκαν οι Φινλανδοί και τώρα θα ζητήσουν λιγότερες εγγυήσεις για να μας δανείσουν τα χρήματα τους.

Αν λοιπόν οι γενικές και αόριστες διαμαρτυρίες δεν δίνουν λύση, τότε τι κάνουμε; Κλεινόμαστε στα σπίτια μας και χαζεύουμε τηλεόραση; Όχι βέβαια. Η χώρα ειδικά αυτή την περίοδο έχει ανάγκη από ζωντανά (και ζωηρά!) κινήματα. Κινήματα όμως μεταρρύθμισης και όχι συντήρησης. Κινήματα που θα ανέτρεπαν ή τέλος πάντων θα έπλητταν το κατεστημένο που εξουσιάζει τη χώρα. Απαριθμώ μερικούς από τους στόχους αυτών του κινημάτων:

- Μείωση του κόστους του πολιτικού συστήματος. Το 2000 ο προϋπολογισμός της Βουλής ήταν 97 εκατομμύρια και το 2009 πήγε στα 222 (φέτος έπεσε στα 198)! Τα κόμματα το 2010 χρηματοδοτήθηκαν με 48 εκατομμύρια (11 περισσότερα από τα 37 που είχαν συμφωνηθεί - η ΝΔ έλαβε άλλα 5, το ΠΑΣΟΚ άλλα 4, το ΚΚΕ άλλα 1.3, ο ΣΥΡΙΖΑ άλλες 900 χιλιάδες και ο ΛΑΟΣ άλλες 700 χιλιάδες). Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν πάρει επιπλέον δάνεια 130 εκατομμυρίων (με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου βεβαίως). Η μείωση μόνο του αριθμού των Βουλευτών από 300 σε 200 θα εξοικονομούσε στη χώρα 1 δισεκατομμύριο ετησίως!

- Να απολύσουν οι πολιτικοί τα ρουσφέτια τους (αντί να πάμε στην εφεδρεία). Επί αυτού έχω γράψει ολόκληρο άρθρο.

- Η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία να αξιοποιηθεί από τις τοπικές κοινωνίες και οι μισθοί των ιερωμένων να πάψουν σταδιακά να επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτή θα περίμενε κανείς να ήταν η πρόταση των ιεραρχών (αυτή τη δύσκολη εποχή) αντιθέτως όμως βγήκαν και απείλησαν ότι αν πειραχθούν οι μισθοί τους  θα συμμετέχουν και αυτοί στα κινήματα του λαού. Αλλά θα μου πείτε εδώ κάποιοι (συντηρητικοί) αριστεροί στήριξαν το κίνημα των απόστρα  των αξιωματικών στους δεσποτάδες δεν θα ενδώσουν;  

- Φυλάκιση των μεγάλων οφειλετών και των μεγάλων φοροκλεπτών. «Αυτών που συστηματικά υποκρύπτουν τα εισοδήματα τους» (όπως μου είπε την Κυριακή στους «Πρωταγωνιστές» ο Δραγασάκης, ιστορικό στέλεχος του Συνασπισμού). Και μόνο ένα μήνα να εφαρμοζόταν το μέτρο της φυλάκισης, όλοι αυτοί οι φλώροι των Αθηνών που κυκλοφορούν με Hammer και χρυσά μανικετόκουμπα θα έσπευδαν στο ταμείο να πληρώσουν.

- Απαγόρευση των off shore με τις οποίες η «κυρίαρχη τάξη» πραγματοποιεί τις συναλλαγές της (από μεταγραφές ποδοσφαιριστών ως το χτίσιμο κατοικιών, ενοικίαση εξοχικών και αγορά θαλαμηγών). Ο Χριστοδουλάκης είχε κάποτε ξεκινήσει μια προσπάθεια απαγόρευσης των off shore, οι «επόμενοι» όμως και οι τωρινοί έβαλαν την υπόθεση στο συρτάρι.

- Άνοιγμα και έλεγχος των private λογαριασμών  στις τράπεζες της Ελλάδας, της Ελβετίας (και άλλων «παραδείσων») εκεί που κρύβονται «τα μαύρα χρήματα των πλουσίων ελλήνων με τις πτωχευμένες επιχειρήσεις» (όπως έγραψαν οι αμερικάνικες εφημερίδες). Μόνο οι πρώτοι 40 λογαριασμοί που άνοιξαν στην Ελλάδα αποκάλυψαν 80 αδήλωτα εκατομμύρια. Όπως μου έλεγε ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ  αυτή είναι η μάχη των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο και ζητούν συμπαραστάτες.

Εμείς όμως αντί γι αυτές τις στοχευμένες μάχες προτιμάμε να επαναλαμβάνουμε τον κακό μας μεταπολιτευτικό εαυτό. Να κάνουμε γενικές και αόριστες κινητοποιήσεις προσπαθώντας να χωρέσουμε στην ίδια πλατεία ανέργους και ιδιοκτήτες ταξί, φοιτητές και συνταξιούχους, ναυτεργάτες και φαρμακοποιούς.  Και να υπερηφανευόμαστε (στα πρωινάδικα της τηλεόρασης)  που αποκλείσαμε την είσοδο των Φυλακών Κορυδαλλού εμποδίζοντας τους συγγενείς των φυλακισμένων να πάνε στο επισκεπτήριο της Τετάρτης.

Κάλεσμα Υποστήριξης Ανοιχτών Σχολών

Κίνημα Ανοιχτών Σχολών - Συντονιστικό Αθήνας

Κάλεσμα Υποστήριξης Ανοιχτών Σχολών

Η εβδομάδα που ξεκίνησε αποτελεί κομβικό σημείο για το μέλλον της εκπαίδευσης και παράλληλα για το μέλλον χιλιάδων φοιτητών.

Πάνω από 300 εκπαιδευτικά ιδρύματα σε όλη την Ελλάδα παραμένουν υπό κατάληψη από επικίνδυνες μειοψηφίες οι οποίες κινούνται αποκλειστικά και μόνο με βάση τα μικροκομματικά και μικροπολιτικά τους συμφέροντα.

Η εξεταστική χιλιάδων φοιτητών κινδυνεύει να χαθεί και κατ’επέκταση το εξάμηνο.

Το σκάκι των φοιτητοπατέρων στις πλάτες των απλών φοιτητών ήρθε η ώρα να σταματήσει.

Οι γενικές συνελεύσεις που θα λάβουν χώρα από αύριο και για τις επόμενες ημέρες πρέπει να λάβουν απόφαση για την άρση των καταλήψεων

Το ανεξάρτητο κίνημα για Ανοιχτές Σχολές καλεί την ακαδημαϊκή κοινότητα καθώς και τις κομματικές νεολαίες να στηρίξουν ανοιχτά πλέον την κίνηση αυτή με σκοπό να ανοίξουν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα σε όλη την Ελλάδα.

Κίνημα Ανοιχτών Σχολών - Συντονιστικό Αθήνας

Δείτε και στο facebook τη σελίδα «Ψηφίζω Ανοιχτό ΕΜΠ».

Διαφθορά και λαϊκισμός

«Ήταν και είναι πάγια η τακτική της Αριστεράς να προστατεύει τα προκλητικά προνόμια μικρών και μεσαίων συντεχνιών.»

Από το ιστολόγιο «Ροΐδη Εμμονές».
Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος



Κύριε Ροϊδη,

Διαβάζω στην «Ελευθεροτυπία»:

“…Ο υποβιβασμός των δύο ομάδων προκάλεσε την έκρηξη του Αχιλλέα Μπέου και του Σταύρου Ψωμιάδη. ……Λάβρος στις δηλώσεις του ήταν και ο δήμαρχος Βόλου, Πάνος Σκοτινιώτης, ο οποίος τόνισε: «Στην Ελλάδα δεν πρέπει να την πληρώνουν τα μικρά ψάρια, όπως ο Ολυμπιακός Βόλου. Η πόλη θα αντιδράσει…».

Σίγουρα πολλοί πολίτες και τοπικοί πολιτικοί παράγοντες θα διαφωνούν με αυτή την τοποθέτηση, αλλά δεν τολμούν να πάνε κόντρα στο χυδαίο τοπικιστικό πατριωτισμό, πόσο μάλλον που κανένα κόμμα δεν βγήκε να καταγγείλει τον κ.Δήμαρχο.

Δημοσιογράφος της «Ελευθεροτυπίας» (Γ.Καρ. 29.7) στηλιτεύει την απαράδεκτη δήλωση του τοπικού Άρχοντα, αλλά την παρερμηνεύει, ίσως για να αμβλύνει τις δυσάρεστες εντυπώσεις: « Προφανώς, εννοεί ότι πρέπει να την πληρώνουν και τα μεγάλα ψάρια. Πολύ σωστά. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι τα μικρά ψάρια πρέπει να μένουν ατιμώρητα. …..».

Ο κ.Σκοτινιώτης όμως είναι σαφέστατος, έχει (πριν προσχωρήσει στο κόμμα ΓΑΠ-Σημίτη-Άκη-Τσουκάτου-Μαντέλη), θητεύσει στις σχολές λαϊκισμού της Αριστεράς (δηλαδή των ΚΚΕ-ΣΥΝ) και εννοεί πως τα μικρά ψάρια πρέπει να μένουν εσαεί ατιμώρητα, χαϊδεύοντας τα αυτιά των τοπικών παραγοντίσκων και βέβαια λέγοντας μικρά ψάρια εννοεί τα μεσαία, γιατί οι ομάδες αυτές δεν είναι μεν κήτη δεν είναι όμως και μαρίδες. Ήταν και είναι πάγια η τακτική της Αριστεράς να προστατεύει τα προκλητικά προνόμια μικρών και μεσαίων συντεχνιών. Αν βρείτε έστω και μια ερώτηση στη Βουλή που να ελέγχει τις εγωκεντρικές και ανήθικες συμπεριφορές αυτών των τάξεων από το 1974 μέχρι σήμερα, πείτε το. Υποστηρίζοντας όμως τη διαφθορά και τα προνόμια των μικρομεσαίων έχεις βάλει γερό υπόβαθρο για έναν ατομιστή και αρπακτικό πολίτη, έχεις βάλει πλάτες να γίνονται αποδεκτά και η διαφθορά και τα προνόμια των μεγάλων (τα οποία δήθεν χτυπάς με αόριστες μεγαλόστομες γενικολογίες για το μεγάλο κεφάλαιο) και έχεις συνεισφέρει στη διάχυση της συνενοχής και στην εμπέδωση ενός αντικοινωνικού κλίματος συμφεροντολογισμού.

Μεγάλο μέρος των πολιτών του Βώλου, ενέκρινε την (ανιδιοτελή) μετατόπιση του κ.Σκοτινιώτη από τον ΣΥΝ στο ΠΑΣΟΚ, όλοι τους όμως αυτοί θα οδύρονταν αν ο σύντροφός τους στη ζωή, τους εγκατέλειπε για κάποιο άλλο πολύφερνο ταίρι. Ο αθώος και τώρα «αγανακτισμένος», σε μεγάλο ποσοστό, λαός μας έχει τη μοναδική προσαρμοστικότητα να διαθέτει δυο μέτρα και σταθμά. Άλλα για την περίπτωση που θίγεται ο ίδιος και άλλα όταν θίγεται το δημόσιο συμφέρον ή ο γείτονας. Έκτοτε ο κάποτε οπαδός του χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας κ.Σκοτινιώτης δεν παρέλειπε να ακολουθεί τις λιτανείες του Βώλου στις οποίες μάλιστα μετείχαν οι άγιοι Βρεσθένης -τ.Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητος, τ.Πειραιώς Καλλίνικος και Βρανίων Παχώμιος.

Θέλω απλά να σημειώσω πως για τον πρώτο ευαισθητοποιήθηκε και παρενέβη ακόμη και ο κ.Σαμαράς για να μην επανακάμψει ως μητροπολίτης Μεσσηνίας, ο δε δεύτερος πριν παραιτηθεί «για λόγους υγείας», κατήγγειλε τον Τρισμάκαρα αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, αγαπημένο της Χούντας και της Αριστεράς (ΚΚΕ-ΣΥΝ), πως εξύφανε πρώτος τις εναντίον του καταγγελίες για σεξουαλικές παρενοχλήσεις ανδρών για να τον εξοντώσει. Για τον τρίτο τέλος, εκλεκτό Σέρβο πατριώτη και φίλο της μητρόπολης Βώλου, υπάρχουν σοβαρότατες καταγγελίες για παιδεραστία τις οποίες κουκούλωσαν η σερβική Εκκλησία και η αδέκαστη σερβική Δικαιοσύνη την οποία εμπιστεύονται ο κ.Λαφαζάνης του ΣΥΝ και η κα Κανέλλη του ΚΚΕ, διαμαρτυρόμενοι γιατί προσωπικότητες όπως ο φιλέλλην Μιλόσεβιτς προσήχθησαν (άκουσον άκουσον) από το έγκυρο Βελιγράδι στην αναξιόπιστη Χάγη.

Και μια και ανέφερα τον αντιμνημονιακό κ.Σαμαρά και τη Μεσσηνία του, μπαίνω στον πειρασμό να αναφερθώ σε μια αποστροφή ενός άλλου αντιμνημονιακού και φίλου της Εκκλησίας, οπαδού της ενότητάς της με το Κράτος, θιασώτη της ελεημοσύνης της (με τα λεφτά μας) και κόλακα του αρχιεπισκόπου Βοιωτοπεδίου, Βουλιαγμένης κλπ δηλαδή του προέδρου του ΣΥΝ κ.Τσίπρα, που μιλώντας σε μεγάλη για τα δεδομένα της Αριστεράς ομιλία στην Καλαμάτα (η «διαφήμιση» του κ.Πάγκαλου και το χάϊδεμα των «Αγανακτισμένων», έχει πιάσει τόπο) επανέλαβε (είναι αλήθεια, με πολύ πιο εκλεπτυσμένο τρόπο), την αισχρή ανοησία του τ.υπουργού της ΝΔ κ.Μίκη Θεοδωράκη πως οι «Σκοπιανοί» (sic) ή οι Τούρκοι θα αγοράσουν την Ακρόπολη:

«το αστείο που λεγόταν παλιότερα – αυτοί είναι ικανοί να πουλήσουν και την Ακρόπολη – σήμερα δεν είναι καθόλου αστείο».

Ξέρει πολύ καλά ο ανυπόμονος για εκλογές κ.Τσίπρας, πως όσο άθλια κι αν είναι η κυβέρνηση ΓΑΠ (τη θεωρώ διεφθαρμένη και ανίκανη, πλην πολύ καλύτερη από την επερχόμενη λαίλαπα των Σαμαρά-Καρατζαφέρη), δεν μπορεί (ούτε θέλει) να πουλήσει την Ακρόπολη. Νομίζω πως δεν έχουμε την πολυτέλεια των εξυπνακίστικων εντυπωσιασμών, υπάρχει ανάγκη η Αριστερά να απαιτήσει μαχητικά, θορυβωδώς και επίμονα τα παρακάτω κρίσιμα και επίδικα (που επιμελώς τα υποβιβάζει, τα κουκουλώνει ή τα αποφεύγει), βάζοντάς τα στην πρώτη γραμμή και όχι υποβιβάζοντάς τα το πολύ σε δυο αράδες κάποιου προγράμματος που δεν θα διαβαστεί ούτε από τους συντάκτες του:

• Να εκδικαστεί η εμβληματική υπόθεση Τσουκάτου, για την αρνησιδικία της οποίας δεν υπάρχει το παραμικρό νομικό πρόσχημα, μόνο απύθμενη υπερκομματική διαφθορά, ανεπάρκεια της Δικαιοσύνης και δημόσια θρασύτητα.
• Να φορολογηθεί αυστηρότατα η Εκκλησία, να ελεγχθούν οι ασύστολες παρανομίες της και οι αμφιλεγόμενες πράξεις του Αρχιεπισκόπου της και να χωριστεί από το Κράτος.
• Να διερευνηθεί η νόμιμη προμήθεια του πρωθυπουργικού φίλου κ.Τρεπεκλή (C4 Ι)
• Να μειωθούν δραστικά οι υπερεξοπλισμοί
  Να διωχθούν και να πληρώσουν οι φοροφυγάδες
• Να γίνει κάθαρση στη Δικαιοσύνη και απαγκίστρωσή της από την Εκκλησία και την εκάστοτε κυβέρνηση
• Να ανοίξουν οι ελληνικοί λογαριασμοί στην Ελβετία
• Να καταργηθούν τα άδικα προνόμια διαφόρων μεσαίων στρωμάτων
• Να εφαρμοσθεί πραγματικό «Πόθεν Έσχες» σε πολιτικούς και σε μια σειρά κρατικούς υπαλλήλους και ελεύθερους επαγγελματίες και να δημευθούν οι κλοπιμαίες περιουσίες.
• Να πληρώσουν επιτέλους τους αναλογούντες φόρους και οι Υδραυλικοί.
• Να καταργηθεί η Σαρία στη Θράκη
• Να μπουν στο μικροσκόπιο της Βουλής τα Μυστικά Κονδύλια του Υπ.Εξ. (Σαμαράς-ΓΑΠ) όπως έχουν ζητήσει και οι διπλωματικοί υπάλληλοι
• Να επέμβει ο Εισαγγελέας για τα δημοσιοποιημένα και περιέργως ατιμώρητα ρουσφέτια πολιτικών (π.χ. διορισμοί στα Μουσεία του κ.Σαμαρά).
• Να επαναφέρει το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή το δικό του σχέδιο νόμου για τη συμβίωση των ομοφυλόφιλων
• Να ποινικοποιηθεί αποτελεσματικά η παράνομη δόμηση με παράλληλη θέσπιση ποινικής ευθύνης για τον πολιτικό μηχανικό και για τους αρμόδιους της τοπικής Πολεοδομίας.

Αντί να λέει ο ΣΥΡΙΖΑ «Όχι» σε κάθε νομοσχέδιο που φέρνει το ΠΑΣΟΚ, να προτείνει συγκεκριμένες βελτιώσεις. Ας πάρουμε τους ταξιτζήδες (κάποιοι, ή έστω οι κληροδότες τους, πήραν τιμητικά την άδεια από τη Χούντα, γι’αυτό και τα «πού είσαι Παπαδόπουλε» που υφίσταται πότε-πότε ο πελάτης), που αναστατώνουν προκλητικά για την πάρτη τους το σύμπαν. Πρέπει να σταματήσει η αγοραπωλησία των αδειών και η κληρονομικότητα του επαγγέλματος. Το νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ έχει προφανείς αδυναμίες και αδικίες. Όμως, αντί για ένα στείρο και δημαγωγικό Όχι να προταθούν εξορθολογικοποιήσεις σύμφωνες και με την ευρωπαϊκή εμπειρία και πρακτική. Η Αριστερά οφείλει να συγκρουστεί με κάθε προνόμιο με κάθε ανορθολογισμό με κάθε αδικία με κάθε μικρή ή μεγάλη Μαφία, με κάθε ανηθικότητα. Αν δεν το κάνει, θα αποκομίσει σίγουρα μια πρόσκαιρη δημοφιλία, χτισμένη όμως πάνω στην άμμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εύκολη άνοδο και πανεύκολη πτώση. Μόνο οι στέρεες τεκμηριωμένες, εφαρμόσιμες και ρεαλιστικές πολιτικές προτάσεις που αποπνέουν πνεύμα δικαιοσύνης, ανθρωπιάς και λογικής δίνουν μόνιμη εκλογική υποστήριξη και ηθικό πολιτικό κεφάλαιο.

Τα υπόλοιπα είναι ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίσματα.

Ασφαλώς η Αριστερά θα πρέπει να αντιταχθεί σθεναρά στο ξεπούλημα κρίσιμων τομέων της Οικονομίας και της Δημόσιας περιουσίας, κι αυτό θα γίνει ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΞΕΥΡΕΣΗΣ ΠΟΡΩΝ. Ασφαλώς θα πρέπει να υποστηρίξει τώρα μαχητικά τα δικαιώματα των εργαζομένων, μέσα όμως στα όρια των δυνατοτήτων του νέου οικονομικού περιβάλλοντος. Όταν πτωχεύουν οι ΗΠΑ είναι φανερό πως αυτή η ιστορία δεν ξέσπασε ως συνωμοσία σε βάρος της αιωνίου Ελλάδος ή των Ελλήνων εργαζομένων. Εμένα πάντως δεν με έχει πείσει για τα ισχυρά φιλεργατικά της αισθήματα η Αριστερά, από τη στιγμή που παρακολουθούσε χρόνια τώρα περίπου απαθής την έμπρακτη απαγόρευση του συνδικαλίζεσθαι και του απεργείν στον ιδιωτικό τομέα, αρκούμενη αυτάρεσκα στην αναπαραγωγή μυθευμάτων πως η τάδε απεργία είχε τεράστια επιτυχία και παρέλυσε τη χώρα. Απεργούσαν όμως κυρίως οι «προνομιούχοι» εργαζομενοι, αποσπώντας όλο και περισσότερα προνόμια σε βάρος της Κοινωνίας.

Όχι στη μεταρρύθμιση - με ποια προοπτική;

Αναδημοσιεύω ένα εξαιρετικό σχόλιο του Προκόπη Δούκα σε συζήτηση που έγινε στο buzz επί ενός άρθρου του καθηγητή Κ. Τσουκαλά. Ο συγγραφέας απευθύνεται στο Νίκο Ξυδάκη, ο οποίος προηγουμένως σχολίασε:

«Ο Τσουκαλάς είναι επιτέλους, δεν είναι ο Φούφουτος. Για την ουσία της δημοκρατίας και της παιδείας μιλάει.
Αν δεν ακούσουμε κ τον Τσουκαλά, ποιον θ' ακουσουμε, τον Πανάρετο;
[..]
Οποιος έχει αντιρρήσεις ή αμφιβολίες, δεν είναι συλλήβδην "συντεχνία"... »


Θα τον ακούσω τον Τσουκαλά, φυσικά. Αλλά δυσκολεύομαι να πειστώ. Ένας από τους λόγους είναι το λογικό σφάλμα που επεσήμανα: Δεν μπορείς να λες, όταν μιλάς για ένα τόσο διεφθαρμένο τοπίο, οτι δέχεσαι ως αξίωμα οτι "όλοι οι συμμετέχοντες έχουν καλή πρόθεση". Το αντίθετο είναι φυσιολογικό να συμβαίνει, οι περισσότεροι να θέλουν να υπερασπίσουν συμφέροντα, μαγαζάκια και τριτοκοσμικούς εγωισμούς.

Όχι, όποιος έχει αντιρρήσεις, δεν είναι συλλήβδην συντεχνία. Αλλά όποιος με τις αντιρρήσεις του, προσφέρει καύσιμα στην ακινησία, στη φαυλοκρατία και στη συντεχνία, τότε πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός. Γράφω πιο πάνω:

"Το να αντιδράς λοιπόν στην όποια ριζική προσπάθεια αλλαγής αυτού του άθλιου τοπίου, προϋποθέτει να διαχωρίσεις ευκρινώς τη θέση σου από όλα αυτά τα συμφέροντα, να έχεις επιδείξει στις (όποιες) μέχρι τώρα προσπάθειες εκσυγχρονισμού θετική και δημιουργική στάση (το αντίθετο έχει συμβεί) - και κυρίως να έχεις προτείνει εγκαίρως (εφόσον διαφωνείς) άλλες βιώσιμες λύσεις εξόδου από το αδιέξοδο. Φοβάμαι οτι δεν συμβαίνει τίποτα τέτοιο..."

Στο συγκεκριμένο άρθρο, ο Τσουκαλάς φοβάμαι οτι ακολουθεί αυτό τον τρόπο επιχειρηματολογίας, που αναγκάζεται μεν να αποδεχτεί αυτό που πρέπει να γίνει, αλλά προσπαθεί να το αποδομήσει, πατώντας πάνω σε ένα λογικό σφάλμα.

Ένας άλλος λόγος, είναι οτι είμαι ιδιαίτερα καχύποπτος σε μια εξ αριστερών κριτική, που χαρακτηρίζει την μεταπολιτευτική μας πορεία: Μόνιμες αντιρρήσεις σε οποιαδήποτε προσπάθεια με βάση μαξιμαλισμούς, κουτοπονηριές και αποφυγή της επίλυσης του προβλήματος στην ουσία του.

Εδώ (στην τριτοβάθμια εκπαίδευση) έχουμε να κάνουμε (όπως σε πολλούς άλλους τομείς) με φαυλοκρατία - άκρως επικίνδυνη μακροπρόθεσμα (και ήδη ορατή) για το σύστημα αξιών και τη συνολική παιδεία, άρα και για την πορεία της χώρας. Το πράγμα (δεν το αρνείται εμμέσως ούτε ο Τσουκαλάς, ούτε οι περισσότεροι νομίζω σοβαροί συζητητές) έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Ας πούμε λοιπόν (φέρνω ένα παράδειγμα με το δικό μας χώρο Νίκο), οτι έρχεται μια νομοθετική πρωτοβουλία που θα μας απαλλάξει (ή θα περιορίσει) με διάφορες κινήσεις, την κιτρινιά, την έλλειψη παιδείας, τη διαπλοκή, την κατευθυνόμενη δημοσιογραφία κλπ.

Και αντί να ξεσηκωθούμε όλοι (αυτοί τέλος πάντων που θεωρούμε οτι βρισκόμαστε από την υγιή πλευρά του ποταμού, όπως θα θεωρήσω και τον Τσουκαλά) και να υποστηρίξουμε την προσπάθεια αποκόλλησης από το τέλμα, τι κάνουμε;

Με την επίκληση του κινδύνου του δημοκρατικού ελλείμματος, αντί να προσπαθήσουμε έστω (κι ας αποτύχουμε και με κάποιες κινήσεις που δεν είναι οι καλύτερες), κάνουμε αυτό που κάναμε επί 35 χρόνια: Κατενάτσιο στην πρόοδο, υποσημειώσεις και αστερίσκους παντού, άρνηση γιατί "δεν είναι το ιδεατό", "βεβαίως χρειάζονται αλλαγές, αλλά όχι έτσι", παχιά ξύλινα λόγια και απίστευτες αγκυλώσεις/μορφώματα που μόνο στην ανατολική βαλκανική εφαρμόζονται κλπ.

Με αποτέλεσμα, ποτέ ένα βήμα εμπρός - αντίθετα βύθιση όλο και περισσότερο στο τέλμα.

Είμαστε όμως, βυθισμένοι στη χρεοκοπία κάθε είδους - δεν μας παίρνει άλλο.

Ξέρεις, αγαπητέ Νίκο, γιατί με τσαντίζει η πέραν του Συνασπισμού αριστερά, τα τελευταία χρόνια. Γιατί είναι στα μάτια μου, σαν το βοσκό, που φώναζε "λύκος", στο γνωστό μύθο. Γιατί θα έπρεπε να είναι ο μπροστάρης στη μάχη κατά της φαυλοκρατίας, για την οποία τόσο φωνάζει - και τόσο (με αφορμή αυτή) προτρέπει σε ανατροπή, ακόμα και σε βία. Και αντί αυτού, υιοθετεί πολύ συχνά κάθε είδους "κίνηση", που συντηρεί τις υπάρχουσες πρακτικές, αυτές που μας έφτασαν ως εδώ...