Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Μέλη χωρίς κόμμα

Με βάση τη συζήτηση που προκάλεσε η τελευταία μου ανάρτηση στο ιστολόγιο Αριστερή Στρουθοκάμηλος, να προσθέσω ορισμένες σκέψεις για το «τι να κάνουμε» για να μην προδοθούν οι ελπίδες που γέννησε το νέο κόμμα από τους καρεκλοκένταυρους της κομματικής ιεραρχίας, που υπάρχουν παντού, έως τους διαπλεκόμενους «κριτές» των ΜΜΕ και του κατεστημένου.

Στο δημοκρατικό και κρατικοδίαιτο πάρτυ της Μεταπολίτευσης, η συμμετοχή σε ένα κόμμα αποτελούσε ενίοτε προσωπική προσφορά, αλλά σίγουρα αξίωση συμμετοχής και εξουσίας: συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων, με την ελπίδα ότι θα μπορούσε το άτομο ή η συλλογικότητα να αποκτήσει ιδιαίτερο βάρος στους πολύπλοκους και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων και τελικά να πολλαπλασιάσει την κοινωνική του επιρροή μέσω αυτών. Το πάρτυ αυτό είναι προορισμένο να απωλέσει είτε τον δημοκρατικό, είτε τον κρατικοδίαιτο χαρακτήρα του, και βεβαίως η επιδίωξη της δημοκρατικής αριστεράς είναι το δεύτερο. (Για την υπόλοιπη αριστερά δεν είμαι σίγουρος, χα, χα, την είπα πάλι την κακία μου.)

Αυτό σημαίνει, πρακτικά, την εγκαθίδρυση της λογοδοσίας για όλες τις εξουσίες σε όλα τα επίπεδα: όπως ο κακός δημόσιος υπάλληλος δε θα μπορεί να κρύβεται πίσω από το γκισέ και το χαμηλό του μισθό και να αρνείται την κατάχρηση της εξουσίας που διαπράττει με το να αρνείται να εξυπηρετήσει τους συμπολίτες του, όπως ο διευθυντής ενός μεγάλου καναλιού δε θα μπορεί να κρύβεται πίσω από την υποτιθέμενη αξιοπιστία του ιδιωτικού τομέα για να κρύψει τις παλιές και νέες του αμαρτίες με το δημόσιο (ωχ, κάρφωσα κανέναν;), έτσι και τα κόμματα ή τα κομματικά στελέχη δε θα μπορούν μέσω του μεγέθους τους να κρύβουν την εξουσία που ασκούν και τις ευθύνες που τους αναλογούν. (Σημειώνω εδώ ότι όλα τα μεγέθη χρησιμοποιούνται για να κρύψουν ευθύνες: τα μικρά, υποτίθεται, δεν έχουν ευθύνες, λες και η διαχείριση της ελπίδας δεν είναι τεράστια ευθύνη, ενώ τα μεγάλα, υποτίθεται, λόγω του φορτίου που σηκώνουν δικαιούνται να κάνουν αμαρτίες και απατεωνιές.)

Ένα κόμμα που επιδιώκει μία τέτοια λογοδοσία οφείλει να λειτουργεί έτσι· δε χρειάζεται όμως, ούτε μπορεί, αυτό να γίνει μέσω θεσμισμένων διαδικασιών μόνο. Ο καλύτερος τρόπος είναι η δημιουργία μίας «ελεύθερης αγοράς» δράσεων, όπου άτομα και ομάδες, σε χλιαρή σχέση με τον κομματικό μηχανισμό, θα επιδιώκουν να βρίσκουν τρόπους για να προωθούν τους κοινούς πολιτικούς στόχους. Οι πιο επιτυχημένοι από αυτούς θα επηρεάσουν, αναπόφευκτα, την πορεία του κόμματος, ανεξάρτητα από τις επιδιώξεις της κομματικής γραφειοκρατίας. Για όσους ενδιαφέρονται για την υπόθεση της Δημοκρατικής Αριστεράς, σημειώνω ότι ακριβώς αυτό έγινε και στο Συνασπισμό, με τη Ανανεωτική Πτέρυγα να χάνει κατά κράτος από την πολύ πιο δυναμική ομάδα Τσίπρα. Έτσι, ενώ ένας τέτοιος μηχανισμός «φυσικής επιλογής» δεν εγγυάται το βέλτιστο περιεχόμενο (και ποιος μπορεί να το εγγυηθεί; τα αποτελέσματα, πάντως, θα είναι καλύτερα όταν υπάρχει αίσθηση συντροφικότητας, καθαρές προθέσεις και κοινωνικός δυναμισμός, προϋποθέσεις που απουσίαζαν από τον Συνασπισμό), σίγουρα καθοδηγεί τις προσπάθειες και τις αγωνίες πολλών μελών προς μία πιο δημιουργική κατεύθυνση.

Ας δημιουργηθούν, λοιπόν, «ομάδες φίλων», χωρίς την έγκριση των μηχανισμών, και ας αναλάβουν όλες από ένα έργο. Από θεματικές ομάδες μέχρι ομάδες υποστήριξης μιας υποψηφιότητας ή επίτευξης συγκεκριμένων στόχων· μέλη, που δε χρειάζονται το κόμμα. Ας αγωνιστούμε όλοι για να γίνουμε χρήσιμοι στην κοινωνία, αντί να σπαταλάμε την ενέργειά μας για να πείσουμε ο ένας τον άλλο. Η καλή ηγεσία πρέπει να αφουγκράζεται και να δίνει διέξοδο στις αγωνίες των μελών - και αν δεν το κάνει, θα ανατραπεί. (Να την πω πάλι την κακία μου; Δεν ξέρω όλους τους κυρίους στην επίσημη φωτογραφία από την ομιλία του Κουβέλη στη ΔΕΘ, αλλά ελπίζω στο μέλλον να μη βλέπουμε τέτοιες εικόνες - μόνο άντρες, κανένας νέος, και πάντα οι ίδιοι παρά τω προέδρω.)

6 σχόλια:

  1. Έχω ήδη σκεφτεί σε ποια δράση θα αφοσιωθώ προσωπικά, αλλά να προσθέσω και μία ιδέα για μια άλλη δράση που μπορεί να οργανωθεί μόνο από όσους βρίσκονται στην Ελλάδα: μία εκδήλωση στο Σύνταγμα με τίτλο «Μισθωτοί κατά της περαίωσης» και αίτημα «Όχι στην περαίωση, πάταξη της φοροδιαφυγής τώρα». Όχι μία μίζερη διαδήλωση, κάτι με χρώμα, φαντασία, και ταυτότητα «μισθωτοί» (τίποτα παραπάνω ή λιγότερο, ούτε καν «αριστεροί» μισθωτοί), με στόχο να πιεστούν οι βουλευτές να καταψηφίσουν την περαίωση. Λέτε να μπορούμε να το διοργανώσουμε και ιντερνετικώς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ και με την πρόταση σου για την δράση των μισθωτών κατά της περαίωσης και για το σχόλιο σου για την φωτογραφία της Δ.Α. Εγώ προσωπικά αν δεν διάβαζα διάφορα blog και αν δεν είχα κάνει συζητήσεις κατ' ιδίαν με κάποιους ανθρώπους δεν θα είχα μπει στην διαδικασία να ενημερωθώ για τις θέσεις του κόμματος για να δω που συμφωνώ και που όχι. Η εικόνα που βγάζει ακόμα η Δ.Α. προς την πλειοψηφία του κόσμου είναι αυτή της φωτογραφίας. Άλλη μια από τα ίδια δηλαδή. Αυτό τουλάχιστο έχω εισπράξει ακούγοντας τις απόψεις διαφόρων γύρω μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γεια σου, φίλε Sfiltros, ίσως η λύση είναι να εγκαταστήσουμε τον Google Reader στους υπολογιστές όπου κουτσά-στραβά γράφουν κανένα e-mail οι συγγενείς μας; :-) Εγώ έχω αρχίσει να το κάνω, πάντως!

    Πάντως ας μη βιαζόμαστε, το εγχείρημα είναι νέο, και θα χρειαστεί καιρός για να συνειδητοποιήσει ο κόσμος ότι η δημοκρατική αριστερά (το γράφω με μικρά γιατί δεν εννοώ μόνο το κόμμα) δεν είναι ουρά του ΠΑΣΟΚ, όπως χρόνια τώρα την κατηγορούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολυβώτη έχεις απόλυτο δίκιο. Ρώτα και μένα που μετά από 25 χρόνια ξαναβρέθηκα σε συσκέψεις και συζητήσεις επί της διαδικασίας . Δυστυχώς στη νοοτροπία της αριστεράς δεν έχει αλλάξει τίποτα τα τελευταία 30 χρόνια. Η αιτία είναι οι άνθρωποι, Πρέπει και στη ζωή σου να είσαι κάπως αλλιώς για να φτιάξεις και ένα κόμμα, μόρφωμα κλπ αλλιώς. ΚΑι στην Αριστερά υπάρχει απέραντη μούχλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. H ψυχοσύνθεση δεν αλλάζει σε δυο μήνες - χρειάζονται σοκαριστικά γεγονότα για να γίνει αυτό. Προτείναμε ιντερνετικό κόμμα για να ξεφύγουμε από τις σκληρές κομματικές νοοτροπίες των πλειοψηφιών μειοψηφιών που μας κατατρώνε τα σπλάχνα: συναντήσαμε έκπληξη και πανικό. "Που θα πάμε χωρίς κόμμα;"
    Το νέο site που περιέχει πρωτοποριακές λειτουργίες διαφάνειας και διαβούλευσης αλλά και ψηφιακής εγγραφής και συνεδρίασης, δεν περπατά πιστεύω για αυτό το λόγο: έχει σοκάρει...
    Αν πετύχουμε κάτι τέτοιο είμαστε στον σωστό δρόμο - αλλιώς μετονομάζουμε την πτέρυγα σε ΔΑ και τελειώσαμε - κι εμείς και το νέο εγχείρημα.
    Είναι κρίμα όμως γιατί είμαστε περισσότεροι και η πτέρυγα δεν είναι αρνητική σε γενικές γραμμές.
    Μέλη χωρίς κόμμα λοιπόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Politics, math and more...

Ένα ιστολόγιο.